Wie ben ik?

Mijn naam is Geertje de Bruin. Zolang als ik mij kan herinneren waren er altijd dieren (vooral honden) in mijn omgeving die een grote aantrekkingskracht hadden op mij. En ik ook voor hen, gezien het feit dat ze altijd naar mij toe kwamen als ik buiten was. Dat werd aanvaard zoals een ander ademen ervaart. Het hoorde gewoon bij mij. Prachtig vond ik dat. Hele gesprekken voerde ik met hen. Er was zelfs een hond bij die speciaal bij ons thuis kwam, Teddy was zijn naam. En na een speciaal toontje te hebben gefloten sprong hij dan bij ons in de vensterbank, waarna wij samen een poosje naar buiten gingen en als het dan mijn bedtijd was stuurde ik hem naar zijn huis terug. Deze hond woonde een aantal straten verderop.

 

 

 

 

Er waren wel meer voorvallen; op een pier staan te wachten tot je zus met de boot terug komt en je omringd weten door een aantal loslopende honden, honden die niet naar hun baasjes toe gingen als ze geroepen werden, maar naar mij toe kwamen; een hond die me naar school achterna kwam, die door zijn eigen baasje moest worden vastgehouden, zodat ik in school kon verdwijnen en meester snel de deur dicht deed. Later paarden die voor de sulky moesten, die onrustig waren en dan ineens kalm stonden te wachten en voor mij was het de gewoonste zaak van de wereld.

Op een paranormale beurs kwam ik bij iemand terecht die dingen zei waardoor ik voor het eerst van mijn leven bewust naar mezelf ging kijken.

 Vandaar uit is het balletje gaan rollen met als resultaat dat ik nu bezig ben in praktijk de liefde voor dieren op een dusdanig manier aan te wenden zodat ik ze mag helpen. Soms ook help ik mensen die op mijn pad komen. Toeval bestaat in mijn optiek niet; dingen gebeuren nu eenmaal omdat ze MOETEN gebeuren, alles heeft een reden. Overal is een les van te leren; je hele leven is één groot leerproces.
 

foto gemaakt tijdens een paranormale beurs in Steenwijk op 24 februari 2008